Trump ka të drejtë në lidhje me Kinën dhe Korenë e Veriut

David Ignatus

Ja një mendim i kundërt: Presidenti Trump kishte instinktin e duhur për të këmbëngulur që Kina të ndihmojë në zgjidhjen e problemit e madh të Koresë së Veriut. Një zgjidhje paqësore është e pamundur pa ndihmën e fuqisë tjetër të…
Ja një mendim i kundërt: Presidenti Trump kishte instinktin e duhur për të këmbëngulur që Kina të ndihmojë në zgjidhjen e problemit e madh të Koresë së Veriut. Një zgjidhje paqësore është e pamundur pa ndihmën e fuqisë tjetër të madhe në Azinë Lindore.
Ndërsa Trump arrin pragun e një krize ushtarake me Korenë e Veriut, ai duhet të përmbajë këtë intuitë të hershme – dhe të mos nxitet në veprime që mund të duken të vështira, por që do të lënë çdo aktor më keq. Modeli nuk ka ndryshuar me të vërtetë që nga Lufta e Koresë në vitin 1950: veprimet agresive të Koresë së Veriut sjellin një përgjigje amerikane dhe pastaj një luftë të përgjithshme që shkatërron Gadishullin Korean. Konflikti përfundon në bllokim dhe me kosto të mëdha.
Trump në muajt e parë, pa nevojën për një ndërprerje të negociuar të programit të Koresë së Veriut. Por ai është shtyrë në drejtim të opsioneve ushtarake nga vazhdimi i pamatur i Kim Jong Un ndaj testimit të raketave, pavarësisht nga përpjekjet e Kinës për të ndaluar udhëheqësin e ri impulsiv. Ethet e luftës po rriten, ashtu si dhe në komentin e Senatorit Lindsey O. Graham (Republikan) i cili të martën tha se konflikti është “i pashmangshëm” nëse Pheniani nuk ndalon testimin e armëve.
Cila është politika e mençur? Edhe sikur Trump të rritë presionin, ai duhet të kërkojë në heshtje që Kina të marrë rolin udhëheqës në një zgjidhje diplomatike. Ai duhet të vazhdojë t’i bëjë të qartë Pekinit se interesat e saj ekonomike dhe të sigurisë do të dëmtohen rëndë nëse Shtetet e Bashkuara janë të detyruara të trajtojnë problemin e Koresë së Veriut në vetvete, ushtarakisht.
Ja një sugjerim për Pekinin: Kina duhet të ftojë lojtarë të tjerë kryesorë – Shtetet e Bashkuara, Japoninë, Korenë e Jugut, ndoshta Rusinë – që të mblidhen në Nju Jork gjatë takimit të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së për bisedime se si të merren me problemin e Koresë së Veriut. Modeli do të ishte grupi “P5 + 1” që sponsorizonte bisedimet bërthamore të Iranit. Atëherë Kina ishte një vëzhgues; Këtë herë do të ishte bashkërenduesi. Statusi global i Xi Jinping do të rritet, ndërsa do drejtojë kongresin e madh të partisë këtë vjeshtë që do të formësojë të ardhmen e tij si president.
Tre muaj më parë, Trump ishte gati për bisedime ballë për ballë me Kim, nën sponsorizimin kinez. Ai dukej se po i paketonte çantat e tij më 1 maj, kur tha: “Nëse do të ishte e përshtatshme për mua t’u takoja me të, do e bëja absolutisht, do të isha i nderuar të bëja atë”. Duke lënë gjuhën e ashpër mënjanë, ky ishte një instinkt i drejtë. Por tani, Trump ndihet i “djegur” që kinezët nuk mund të ndalonin testet e raketave të Pyongyang, dhe Shtëpia e Bardhë dëshiron që Xi të marrë drejtimin.
Kishte një nuancë tradhëtie personale në tweetet e Trump, fundjavën e kaluar: “Unë jam shumë i zhgënjyer me Kinën… Ata nuk bëjnë asgjë për ne me Korenë e Veriut, thjesht flasim”.
Për shkak të zhgënjimit të Trump ndaj Pekinit, tregtia është kthyer në tavolinë. Shtetet e Bashkuara po përgatisin sanksione të ashpra tregtare kundër prodhuesve kinez të çelikut dhe ndoshta kundër disa kompanive të mëdha të internetit. Disa burime më kanë treguar se një marrëveshje e butë e tregtisë e përpunuar nga Sekretari i Tregtisë, Wilbur Ross muajin e kaluar ishte rrëzuar nga Shtëpia e Bardhë, duke turpëruar kinezët dhe Rossin, por duke dërguar gjithashtu mesazhin se Trump e ka seriozisht kur kërkon ndihmën e Kinës për Korenë e Veriut si çmim për fleksibilizimin e tregtisë.
Komanda e Paqësorit të SHBA-ve po përgatit opsionet ushtarake. Por Sekretari i Mbrojtjes, Jim Mattis e di më mirë se kushdo se një konflikt ushtarak do të ishte një katastrofë. Një sulm parandalues nga Shtetet e Bashkuara do të rrezikonte vdekjen e qindra mijëra koreanëve dhe japonezëve (dhe banorëve të SHBA-ve të Seulit), megjithëse do të sillte pak rreziqe për atdheun amerikan. Kjo mund t’i pëlqejë disa anëtarëve të Kongresit, por do të zemëronte pjesën tjetër të botës. Kjo zgjedhje do të shtynte gjithashtu problemin e përhapjes bërthamore në një zonë të pakontrolluar të veprimit të njëanshëm, duke dëmtuar interesat e SHBA-ve.
Kina e di se rruga përpara është potencialisht shkatërruese. Muajin e kaluar, ambasadori i Kinës, Liu Jieyi, tha: “Aktualisht tensionet janë të larta dhe ne me siguri do të dëshironim të shihnim një de-përshkallëzim. . . . nëse tensioni vetëm rritet. . . atëherë herët a vonë do të dalë jashtë kontrollit dhe pasojat do të ishin katastrofike”. Shtypi shtetëror i Kinës gjithashtu godet Phenianin.
Rusia, gjithashtu, duket e gatshme të jetë e dobishme në Korenë e Veriut, siç ishte në Iran – sepse interesat e saj janë dëmtuar nga një shtet i çrregullt me armë bërthamore.
Trump ka mundësinë për një rivendosje të politikës së jashtme në hijen e krizës së Koresë së Veriut. Presidenti rus Vladimir Putin është tejkaluar dhe është kundërshtuar nga sanksionet e kongresit. Kim ka tejkaluar limitet me testimet e tij të vazhdueshme të raketave. Xi ka tejkaluar mundësitë, duke ofruar më shumë se ai në të vërtetë ka bërë në frenimin e Phenianit.
Bota po fillon të shqetësohet, pasi Trump mund të shkojë në luftë. Ndoshta ky është momenti kur Kina do të fillojë të ndihmojë për të organizuar një nga ato zgjidhje “win-win” për të dyja palët për të cilat Xi gjithmonë flet.

The Washington Post